[Fic KHR](XS) The replacement...Chapter 47

posted on 16 Jul 2012 00:42 by puccap44 in TheReplacement

Title :: The replacement

Chapter :: 47

Pair :: XS

Rate :: PG

 

ค่ำคืนค่อย ๆ ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า...เข็มนาฬิกาก้าวเดินตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ เสียงร้องเตือนเวลาที่ล่วงไปกว่าสองยาม ราตรีที่ดำมืด...มีเพียงแสงจากดวงดาวที่สะท้อนร่วมกับหิ่งห้อยเป็นเพื่อนเคียงกาย ภายในห้องที่ปิดไฟจนมืดมิด...หากมีชายในอาภรณ์สีกลืนไปกับความทึมทึบกำลังนั่งนิ่งอยู่ริมบานหน้าต่าง ดวงตาสีโลหิตอันเคยกร้าวแสงกลับหม่นหมองลง เพ่งมองจดจ้องไปยังเบื้องนอก แม้...นัยน์เนตรจะแสนอิดโรย หาก...ยังทอประกายด้วยความคาดหวัง

 

หวัง...ให้ตรงสุดปลายสายตาได้พบเข้ากับร่างคุ้นตา

 

รอ...ให้หยาดพิรุณผู้หายลับกลับคืนสู่อ้อมแขน

 

คอย...ให้ร่างแสนรักอยู่เคียงใกล้ มอบไออุ่นให้กันและกันอีกครั้ง

 

แต่ทุก ๆ ความหวังกลับสิ้นหวัง

 

ทุก ๆ การรอคอย...กลับไร้ค่า

 

เพราะไม่ว่าเวลาใด คลองจักษุสีชาดก็ไม่เคยได้พบกับร่างสีเงินแสนสวยนั่นสักครั้ง

 

หยาดพิรุณแห้งเหือดไปจากท้องฟ้ามืด ไร้สิ้นข่าวคราวที่แม้เพียงจะแว่วให้ได้สดับ อาจเพราะรัศมีของท้องฟ้าเจิดแสงนั้นได้กลบทับทุกสิ่งเกี่ยวกับสายพิรุณสีเลือด...จนนภามืดผู้เฝ้ารอคอยไม่มีโอกาสได้รับรู้

 

หรือ...อาจเพราะสายฝนเองที่เป็นฝ่ายปกปิดร่องรอยทุกอย่างจนแม้แต่เขายังมิอาจสืบเสาะไปจนพบตัว

 

สควอโล่...แกอยู่ที่ไหน

 

แก...มีความสุขอยู่หรือเปล่า...?

 

แก...คิดถึงฉัน...เหมือนที่ฉันกำลังคิดถึงแกไหม...?

 

แก...ทรมานหรือเปล่าเวลาที่แกไม่ได้เจอฉัน...?

 

แก...กำลังเจ็บที่ใจเหมือนกับที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้หรือเปล่า...?

 

แก...ยังรัก...ไม่สิ...ยังอยากพบฉันอยู่อีกไหม...?

 

วันแล้ววันเล่าที่ผู้ครอบครองเพลิงพิโรธเฝ้ารอคอยการกลับคืนมาของฉลามขาวผู้จากหาย จากคราแรกที่คาดหวังให้ได้พบเรือนกาย แต่ครานี้...ขอเพียงได้ฟังข่าวคราวแม้เพียงสักนิด หากสิ่งที่ปรารถนากลับไม่เคยได้สมดังตั้งใจ สายฝนสีเลือดที่เลือกเดินเข้าสู่อ้อมกอดของนภาแห่งคาบัคโรเน่ราวกับถูกกลืนหายไปกับความเจิดจ้านั้น เหล่าสายข่าวของวาเรียที่แม้จะอวดอ้างว่าทรงประสิทธิภาพเพียงใด...แต่ไม่เคยที่จะไขว่หาเรื่องราวของผู้พิทักษ์แห่งวรุณมาถวายนายเหนือได้เลยสักครั้ง

 

แซนซัสพอจะคาดเดาได้อยู่ก่อนแล้ว ว่าหากผู้เคยมีศักดิ์ถึงว่าที่ผู้นำแห่งวาเรียต้องการจะปิดบังร่องรอยของตนเอง แม้กระทั่งเขา...ก็ไม่อาจจะค้นเจอได้

 

...ตกลง...แก...ทิ้งฉันไปแล้วจริงๆ หรือสควอโล่...?

 

ทำไมแกไม่มาหาฉันไอ้สวะ...?

 

แกไม่รักฉันแล้วจริง ๆ ใช่ไหม...?

 

ฉัน...ผิดหรือไง...ที่ฉันรักแก

 

เพียงเพราะไม่อยากจะเสียแกไปฉันถึงสร้างความจำที่หลอกลวงให้แก

 

...ฉันทำผิดงั้นเหรอ

 

ผิดหรือ...ที่ฉันอยากให้แกอยู่ข้าง ๆ ฉัน

 

ผิดใช่ไหม...ที่ต้องการให้ทุกเวลา ทุกวินาทีมีแกใกล้ ๆ ได้ยินเสียงของแก...ที่แม้มันจะแสนระคายหูแต่มันก็เป็นเสียงของคนที่ฉันอยากได้ยินมากที่สุด

 

แก...จะไม่อภัยให้ฉันจริง ๆ เหรอ

 

ฉันไม่สามารถทำให้แกกลับมาอยู่เคียงข้างฉันได้อีกแล้วใช่ไหม

 

ถ้าหากฉันบอกสิ่งที่อยู่ในใจออกมาแกจะหันกลับมาฟังกันหรือเปล่า

 

ถ้าฉันพูดว่า ‘ฉันรักแก’ แกจะกลับมาอยู่กับฉันไหม

 

...สควอโล่...?

 

 

ฉัน...แค่รักแก แค่ต้องการแก

 

แก...แกเพียงคนเดียว...สควอโล่

 

ฉัน....ทุกความรู้สึกของฉัน...แค่รู้มันช้าไปเท่านั้น...

 

ฉัน...รอ

 

รอ...ที่จะได้พบแก กอดแก ยิ้มให้แก พูดคุยกับแกอีกครั้ง 

 

แต่...ทุกวินาที...มันเป็นการรอคอยที่ไร้ค่า

 

เพราะ...ดวงตาของแกคงไม่หันกลับมามองทางนี้อีกแล้ว

 

แก...เกลียดฉันแล้วใช่ไหมสควอโล่...?

 

เพราะเกลียด...แกถึงเต็มใจเดินจากฉันไป

 

ไม่สิ...มันเป็นเพราะฉันเอง...ที่เป็นคนผลักให้แกไป

 

การที่ฉันต้องเป็นฝ่ายค้นหาและรอคอยแกอยู่ตรงนี้...มันก็สาสมแล้ว

 

สาสมกับทุกสิ่งที่ฉันเคยทำไว้กับแก...สควอโล่

 

 

 

 

ดวงไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนที่เพียงชั่วอึดใจมันจะแตกออกเป็นดอกไม้ช่อโตกลางอากาศ พลุที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองให้กับวินาทีที่เข้าสู่ศักราชใหม่ไม่ได้ทำให้ผู้เป็นใหญ่แห่งวาเรียรู้สึกแช่มชื่นเหมือนคนเกือบทั่วโลกที่กำลังครื้นเครงเลยสักนิด ใบหน้าคมยังคงเคร่งขรึมหากซูบซีด ใต้ดวงเนตรมีรอยดำคล้ำบ่งชัดถึงการอดนอน เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วไปมาช้า ๆ เป็นสรรพสำเนียงเดียวที่เกิดขึ้นในห้องกว้างยามมือหนาถือแก้วบรรจุน้ำสีอำพันที่ถูกเติมเต็มไม่รู้จักจบสิ้น กลิ่นแอลกอฮอล์โชยออกมาตามลมหายใจเป็นสิ่งบอกแทนปริมาณที่ถูกรับเข้าไป ร่างกายแกร่งสง่างาม...ตอนนี้แม้มองผ่านเพียงผิวเผิน รัตติกาลแห่งวาเรียยังคงเป็นที่ยำเกรงของทุกผู้เฉกเดิม แต่หากพินิจมองให้ลึกลงไปจะพบแต่เพียงความโศกเศร้า

 

...เพียงเพราะขาดซึ่งความฉ่ำเย็นของสายฝนสีเลือดที่เคยอยู่เคียงข้าง ความแห้งผากกัดกินจิตใจจนแตกระแหงแทบแหลกสลาย ความอ้างว้างเดียวดายก่อเกิดจนผู้ครองความมืดรู้สึกราวกับอยู่ท่ามกลางความเหน็บหนาว

 

หากมีร่างหอมกรุ่นมาอยู่เคียงใกล้...ความเย็นเยือกทั้งที่หัวใจและเรือนกายคงหายวับไป

 

ย้อนคิดไปถึงทุกวินาทีที่มีหยาดพิรุณอยู่ข้างกาย ความแข็งแกร่งที่ตรงข้ามกับเรือนกายบอบบาง ความห่วงใยและจงรักภักดีที่มอบให้แก่เขาโดยไร้ซึ่งเงื่อนไขใด ๆ

 

เขา...ที่ได้รับมากมายจนแทบจะชาชิน...เลยมองไม่เห็นถึงความสำคัญ

 

ไม่คิดเลย...ว่าในยามที่ไร้ซึ่งสิ่งต่าง ๆ ที่เคยคุ้น เขาจะเจ็บปวดทรมาน

 

...และคิดถึงเจียนขาดใจแค่ไหน

 

เสียงหวานแว่วเสนาะหู

 

กลิ่นกรุ่นที่รัญจวนทุกความรู้สึก

 

ผิวเนื้อสีน้ำนมอันเรียบลื่น...ที่ยามแตะแต้มด้วยรอยรักจะแทบไม่ต่างกลีบกุหลาบที่กำลังไหลเรื่อยลงบนสายธาราใส

 

ใบหน้าสะสวยที่จ้องมองไม่รู้เบื่อ

 

กลีบปากสีระเรื่อที่เขารู้ดีว่ามันอ่อนนุ่มเพียงใด รสจุมพิตที่ตนได้รับบ่อยครั้งนั้นหวานล้ำเสียจนอยากจะแนบประทับไม่รู้เบื่อ

 

เส้นผมสีเงินยวงแสนนุ่มมือ...ที่ยาวสยาย โยงใยถักพอพันเกี่ยวนภาทึบแสงเอาไว้กับหยาดฝนโลหิต

 

‘แซนซัส...ฉันสาบานว่าจะไม่ตัดผมจนกว่าแกจะเป็นรุ่นที่ 10’

 

ถ้อยสัตย์สาบานจากเสียงหวานที่ดังชัดในมโนสำนึก...เขายังจำได้ถึงดวงตาคู่สวยอันแน่วแน่ที่จดจ้องตรงมายังเขา

 

เขา...ที่ไม่เคยเชื่อใจใครแต่กลับยอมรับในถ้อยคำนั้น ถ้อยคำของคนที่ยอมละทิ้งแขนซ้ายตนเองเพื่อให้เขายอมรับ แม้ลางสังหรณ์อันแสนแม่นยำจะร้องบอกว่าเขาต้องถูกคำสาบานนั้นพันผูกยึดตรึงเอาไว้ตลอดชีวิต แต่เขากลับไปฝ่ายยื่นมือไปเกี่ยวพันยังสิ่งที่เปรียบดั่งพันธนาการนั้นเอาไว้เสียเอง

 

ทั้งที่สามารถปล่อยมือออกจากสิ่งที่กำลังยึดโยงเอาไว้ได้...แต่เขากลับไม่เคยคิดกระทำเลยสักครั้ง

 

อาจเพราะ...ความแข็งแกร่งที่ร่างนั้นพิสูจน์ให้เขาได้เห็นบ่อยครั้ง

 

หรือเพราะ...ความจงรักภักดีที่มอบให้กับเขาอย่างจริงใจ

 

หรือ...ดวงตาสีจางที่สะท้อนทอแต่ประกายของศักดิ์ศรี ใบหน้าสะสวยที่เชิดทระนงในสิ่งที่สายฝนยึดถือ เรือนกายโปร่งบางที่ยืดตรงอย่างองอาจสมกับสมญาฉลามขาวแห่งวาเรีย

 

หรือ...เสียงหวานที่ครวญครางยามถูกยึดโยงเป็นหนึ่งเดียวกับเขา วงหน้าที่เคยเย่อหยิ่งกลับแดงซ่านบิดเบี้ยวเพราะสุขสมในความปรารถนา กลีบปากเปิดอ้าสะท้อนหอบระทวย ร่างบางที่บิดเร่า ผิวกายขาวละเอียดที่ซับสีของรอยจุมพิตจนดูโดดเด่น เส้นผมสีเงินยวงที่แผ่กระจายเต็มผืนเตียงจนดูราวกับร่างนั้นส่องประกายกลางความมืดมิด

 

เส้นผมที่เป็นสิ่งยึดโยงเขาทั้งคู่เอาไว้จนชั่วชีวิต...ไม่เทียบเท่ากับความภักดีที่ทำให้เขาได้ประจักษ์

 

เทพดาบรุ่นที่สองที่รู้มาตลอดว่าเขาไม่ใช่บุตรชายที่แท้จริงของวองโกเล่รุ่นที่ 9 หากยังคงมอบความจงรักภักดีให้อย่างเต็มหัวใจเช่นเดิม

 

เขาเคยคิดว่าหยาดวรุณช่างโง่เหลือเกินที่เลือกมาจ่อมจมอยู่กับเขา คิดเสมอว่าหากร่างนี้หายไปเขาคงไม่รู้สึกอะไรมากมาย

 

แต่...ยังจำได้ถึงความรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นหายยามต้องทนมองร่างสีเงินถูกฉลามคาบหายไปต่อหน้าต่อตา และความรู้สึกยินดีเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยของร่างที่คิดว่าจากลาเขาไปไกลผ่านทางลำโพงกลางสนามประลองศึกชิงแหวน

 

และ...ความรู้สึกเหมือนสิ่งสำคัญที่สุดในโลกหายวับไป ไม่ต่างกับหัวใจถูกกระชากออกจากอกแล้วฉีกทึ้งไม่มีชิ้นดีในวินาทีที่ได้รู้ว่าทางเลือกใหม่ของสายพิรุณไม่ใช่เขา

 

...ตอนนั้น...กลับกลายเป็นตัวเขาเสียเองที่ไม่อาจทนได้ยามที่ร่างนั้นอยู่ไกลห่าง

 

ภาพความโหดร้ายที่ตนได้กระทำลงยังร่างที่บอบบางและหัวใจที่บอบช้ำ...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

ดวงตาสีจางคู่สวยที่หมองเศร้า รอยน้ำตาที่เคลือบฉาบอยู่บนพวงแก้มเนียน ริมฝีปากแห้งแตกที่ถูกขบกัดเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไห้ ริ้วรอยการถูกทารุณบนเรือนกายสีน้ำนม

 

ทุกอย่าง...ตอกย้ำความเลวร้ายให้ผืนนภาได้รู้ซึ้งว่าตนเองเป็นผู้ผลักไสร่างอันเป็นที่รักให้ห่างไกล

 

ถ้อยประโยคจากเสียงหวานอันไร้ซึ่งความรู้สึก...ที่ตวาดสาดใส่

 

ไหนจะภาพยามที่ฉลามขาวผู้สาหัสพยายามฝืนพยุงเรือนกายอ่อนล้าเข้าสู่อ้อมอกของนภาเจิดจ้า เสียงของหยาดฝนเปราะบางที่บอกเล่าความใจดีของชายผู้ครองรอยสัก

 

...

 

สาสมแล้ว...ที่แกจะทิ้งฉันไป...สควอโล่

 

ทิ้งคนใจร้ายอย่างฉัน...ไปหาไอ้ม้าสวะที่รักแก...ไม่ต่างจากฉัน

 

แต่...ทะนุถนอมแกยิ่งกว่าสมบัติล้ำค่าชิ้นไหน ๆ

 

...สิ่งที่ฉันไม่เคยทำให้แกได้...สักครั้งเดียว

 

...

 

...

 

...

 

..TBC..

 

Talk…

 

ตอนใหม่มาแล้วค่า ตอนนี้อิป๋าเวิ่นหาเมียทั้งตอนเลย นาน ๆ ทีจะมีบทเด่นก็ดันเป็นดราม่าซะงั้น ชีวิตรันทดจริงอิป๋า 5555

 

ถ้าหากกำหนดการไม่ผิดพลาด...The replacement เล่ม 3 คงออกเดือนตุลาคมนะคะ และอาจจะมีรีปรินท์เล่มก่อน ๆ ค่ะ

 

ท้ายนี้...ขอบคุณเฟนกรี ไอล์พิส ที่ทำให้โอ่งดินแต่งซีนอิป๋ารอเมียได้ลึกซึ้งและเข้าถึงอารมณ์ของคำว่า “รอคนรักให้กลับมาหา” ค่ะ

 

เจอกันตอนหน้าค่ะ //โค้ง

 

..โอ่งดิน

Comment

Comment:

Tweet

ป๋าดราม่าาาาาาา
โอ้วววว เศร้านะเนี่ย

#13 By chchompoo on 2013-04-18 10:01

ทิ้งไปให้นานๆเลย
ไอ้ป๋าบ้า
แต่แอบสงสารเหมือนกันน่ะ  
สู้ต่อไปค่ะ

#12 By Alicer (103.7.57.18|171.99.148.74) on 2013-04-08 08:56

เริ่มสงสารอิป๋าแระสิ นี่แหละตอนมีอยู่ไม่รู้ค่า
พอเค้าไม่อยู่เริ่มคร่ำครวญ angry smile

#11 By โลโซไซตี้ on 2012-12-10 01:32

ก่อนอื่นเลย กราบขอโทษที่หายไปนาน...
เห้ย... อยากบอกว่าตอนนี้สงสารอิป๋ามว๊ากกกก
ดราม่าไปแว้ววว
เมื่อไหร่น้องหลามจะมาหาป๋าอ่ะ ;(

#10 By [ P L O I E S ] on 2012-08-02 22:15

หลามอยู่ไหนนนนนนนนนนน ป๋าเพ้อใหญ่แล้วนะลูกกลับมาคุยกันดีดีก่อนเถ๊อะ (ป๋าน่าจะเขียนอีที่ีคิดทั้งหมดในบทนี้ใส่จดหมายแล้วส่งไปคาบัคโรเน่นะ หลามต้องได้อ่านแน่)
รีบรีบอัพน้าพี่โอ่ง จจะขาดแล้วค่ะ อยากให้ทั้งคู่ได้มีความสุขกันซะที ดาร์คกันมาทั้งเรื่อง T______T
ปล. ม้ากับหนูฮิหายไปเยยembarrassed

#9 By cyann (103.7.57.18|101.108.2.202) on 2012-07-29 10:26

อิป๋าเพ้อแล้ว  =[]=!!!

#8 By fangza38 (103.7.57.18|1.2.214.155) on 2012-07-22 11:37

เม้นในเด็กดีไปแล้ว...ขอเม้นอีกทีเพื่อให้กำลังใจ-.,-
ป๋าเอ้ยยย! คิดถึงเค้านักก็ไปหาเสะ! สืบที่อยู่คาบัคโรเน่ไม่น่ายากนะ หรือถ้าไม่รู้ไปถามคุณเคียว!
เอาสัญญาไปเผาทิ้งด้วย555+
ไรเตอร์โอ่งอัพเร็วๆน้า~แพรวชอบฟิคเรื่องนี้มากมาย ยังยืนยันว่าเป็นฟิคXSที่สนุกที่สุดที่อ่านมา~! (ส่วนหนึ่งเพราะมีD18คู่โปรดด้วย แฮ่~)
ปล.รอรวมเล่มและรีปริ๊นซ์น้า!
ปล2.ขอให้สมหวังเร็วๆทั้งสองคู่!
ปล3.จริงๆท่านฮิเองก็น่าสงสารมากๆเหมือนกันนะT_T~

#7 By PamaiPraewa on 2012-07-21 21:21

เอาแต่เวิ่นหาเมียจริงๆตอนนี้ 555 โถ..ป๋าเอ๊ย! นั่งกอดขวดเหล้าแล้วเมียจะกลับมาหาเรอะ ไปตามมาเซ่! ไอ้ที่พูดให้คนอ่านฟังมาทั้งตอนเนี่ย ไปพูดให้เจ้าตัวเค้าฟังโน่น กล้าๆหน่อย กล้าทำกล้ารับดิ พูดไปให้หมด ถ้าฝ่ายนั้นยังเลือกพี่ม้า ค่อยปล่อยมือ ไปพยายามให้ถึงที่สุดก่อนไป๊!
ปล. "ผิดใช่ไหม...ที่ต้องการให้ทุกเวลา ทุกวินาทีมีแกใกล้ ๆ ได้ยินเสียงของแก...ที่แม้มันจะแสนระคายหู" <<< 555555 เกือบจะดูดีนะ แต่ปากนี่ยังไงก็เลิกเสียไม่ได้จริงๆ
อ๊าง ดีใจกะตอนใหม่มากมาย >///< เมื่อไหร่จะตุลาเร็วๆ 555 รออ่านต่อคร้าบ คุณโอ่งดินสู้ๆ

#6 By ๛Aki๛ on 2012-07-19 13:07

อ้ากกกกกก อิป๋าน่าสงสารที่สุดเยยอ่ะ
เจ้โอ่งป๋าเค้าสำนึกแล้วนะอย่าทรมารและทารุณป๋าต่อเลยนะน่าสงสารทั้งน้องหลามแล้วก็อิป๋าต้องไกลห่างกันตลอดเลยอ่ะ
เค้าอ่านแล้วน้ำตาจะไหลแล้ว

เราเป็นห่วงสุขภาพของเจ้นะค่ะทำไมเจ้โอ่งนอนดึกจัง

#5 By Kanamesama (103.7.57.18|49.48.206.187) on 2012-07-17 11:17

โฮๆๆๆๆๆ
รู้สึกเลยว่าป๋าคิดถึงเมียมาก
โอ๊ยยยยยย  ดราม่าค่อดดดดดด

#4 By SD May on 2012-07-16 16:54

ป๋าเฉาตายแย้ว ><

#3 By Ai shiroyume (103.7.57.18|180.183.137.254) on 2012-07-16 14:29

พูดได้คำเดียว........น่าสงสาร T_____T
เมื่อไหร่พี่โอ่ง จะให้เมียกลับมาหาป๋าสักที ป๋าสำนึกผิดแย้ววววววววววววว โฮวววววววววว

#2 By mim (103.7.57.18|115.31.176.194) on 2012-07-16 08:50

อิป๋าเวิ่นเว้อค่าาาาา
แต่แอบสงสารป๋าเล็กๆ
ชอบสวีทหวานมากกว่าดราม่าง่ะ 
ปล.แต่ถ้าหลามมีความสุขแล้วป๋าดราม่าก็โอเคนะคะ XD

#1 By ~~Blue_Girl~~ on 2012-07-16 08:20