[ShortFic KHR](XS) คิดถึง

posted on 09 Aug 2012 04:29 by puccap44 in XSTheSeries

Title :: คิดถึง

Pair :: XS

Rate :: PG

 

พึ่บ...

 

เสียงสะบัดกระดาษเกิดขึ้นแผ่วเบายามมือบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำพลิกแผ่นเอกสารสำคัญประทับตราวาเรียแยกกองเอาไว้สำหรับเจ้านายที่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะตัวใหญ่ เบื้องหน้าคือภารกิจมากมายที่จำเป็นจะต้องใช้มันสมองปราดเปรื่องของรัตติกาลในการขบคิดวางแผนก่อนจะแจกจ่ายให้เหล่าวาเรียผู้ทรงประสิทธิภาพไปกระทำให้บรรลุเป้าหมาย...ที่มีเพียงสิ่งเดียวคือความสำเร็จโดยไร้ซึ่งข้อผิดพลาดใด ๆ

 

ฉลามขาวแสนสวยแห่งวาเรียไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตนที่กำลังพยายามอ่านเอกสารอย่างรอบคอบนั้นกำลังตกอยู่ในลานสายตาของผู้เป็นนาย ดวงตาสีโลหิตพิศมองใบหน้าหวานของร่างที่อยู่เคียงข้างตนมาหลายปี คิ้วสวยขมวดมุ่น...ที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงกำลังทำความเข้าใจกับเหล่าตัวอักษรตรงหน้า กลีบปากสีอ่อนที่ขยับเล็กน้อยซึ่งแน่นอน...คงไม่พ้นกำลังอ่านเอกสารพวกนั้น ก่อนที่กลีบปากจะถูกขบกัดอย่างขัดใจ ซึ่งแซนซัสก็รู้ดีว่าไอ้ฉลามโง่คงไม่เข้าใจสิ่งที่เพิ่งอ่านไปสักนิด

 

“หึ…!” เสียงใสขึ้นจมูกอย่างแสนขัดใจ กระดาษในมือถูกวางแปะลงบนกองเอกสาร ‘สำคัญ’ ที่สควอโล่ไม่รู้ว่าสำคัญแค่ไหน เอาเป็นว่า...ถ้าเขาไม่เข้าใจมันก็สมควรแสดงว่าสำคัญไม่ใช่เหรอ

 

ในกำลังที่จะเริ่มต้นอ่านกระดาษใบใหม่...สุรเสียงคุ้นหูของคนที่ไม่อาจทนความน่ารักน่าชังของฉลามขาวก็ดังขึ้น

 

“ไอ้สวะ” พร้อมกับมือหนาที่กวักเรียกร่างบางที่เดินเข้าหาเจ้านายทันทีที่ถูกเรียก และยังไม่ทันเอ่ยถาม...เอวบางก็ถูกคว้าหมับ เกี่ยวร่างที่สำหรับแซนซัสช่างเบาหวิวให้เข้ามาชิดใกล้ ออกแรงเพียงนิดฝืนบังคับสายฝนที่ดิ้นยุกยิกให้นั่งลงบนหน้าตักแกร่ง ใช้สองมือโอบรัดให้ร่างสีเงินที่ใบหน้าหวานขึ้นสีซับเลือดยินยอมอยู่นิ่ง

 

“อ...อะไรของแกไอ้บอสบ้า” ท่าทีเขินอายของฉลามขาวทำให้แซนซัสอดใจไม่ไหว ฝังปลายจมูกลงบนพวงแก้มใสฟอดใหญ่

 

“ทำบ้าอะไรของแก” ใบหน้าที่ร้อนผ่าวจนสีแดงลามเลยลงบนลำคอระหงเรียกความขบขันจากนภาทึบแสงที่ไม่รู้ว่าไปอารมณ์ดีมาจากไหน

 

“หอมแก้มแกไง หรือไม่พอ?” พูดจบ...นิ้วหยาบก็ตวัดปลายคางมนให้เชยขึ้นรับจุมพิตแนบแน่นอันแสนเอาแต่ใจ อาศัยชั้นเชิงและความคุ้นเคยที่มอบให้กันและกันมาเนิ่นนาน...เชิญชวนให้กลีบปากบางอ้าออก ลิ้นร้อนสอดลึกเข้าไปควานหาความหวานที่ฉาบทับอยู่ในโพรงปากอุ่น ตวัดหยอกเย้าเชิญชวนลิ้นนุ่มให้เกี่ยวพัวพัน มือหยาบเริ่มไต่เรื่อยลงไปยังสะโพกนุ่ม นวดคลึงแผ่วเบาหากเรียกริ้วอารมณ์หวามไหวจนเจ้าของร่างต้องจิกปลายนิ้วลงบนไหล่หนาเป็นเชิงปราม แต่แทนที่จะทำตามประสงค์ของร่างเล็ก...วงแขนแกร่งกลับยิ่งกระชับแน่น ดึงร่างที่ยังคงได้รับมอบจุมพิตให้แนบชิดจนสองร่างไม่พบแม้แต่ช่องว่าง แผ่นอกบางสะท้อนหอบจากจังหวะลมหายใจที่ถูกพรากชิง เรี่ยวแรงทั้งหมดหดหายจนจำต้องใช้ร่างหนาของชายผู้เอาแต่ใจเป็นที่พึ่งพิง

 

อารมณ์หวานฉ่ำจากจุมพิตและสัมผัสอุ่นจุดความหลงใหล...จนกลับกลายเป็นโอนอ่อนโดยไม่รู้ตัว สองมือที่เคยจิกแน่นค่อย ๆ ผ่อนปรน สองแขนเรียวโอบรอบคอนายเหนือ...เอียงใบหน้าสวยเยี่ยงอิสตรีเพียงเพื่อให้มุมการจุมพิตดูดดื่มและล้ำลึกเกินกว่าจะคาดเดา สะโพกนุ่มบดเบียดเข้าชิดใกล้ตัวตนที่สายวรุณสัมผัสได้ว่าเริ่มแข็งขืน ยอมตามใจมือสากที่เริ่มรุกล้ำเข้าใต้สาบเสื้อ แตะสัมผัสผิวเนื้อสีน้ำนมที่ผันแปรเป็นสีซากุระอ่อน ความระคายของปลายนิ้วหยาบที่ปัดผ่านยอดอกสีจางเรียกเสียงครางเครือในลำคอแผ่วเบา จังหวะบีบเย้าเริ่มรัวเร็วรุนแรงมากขึ้น...แม้เจ้าของอยากจะประท้วงเพียงไร หากริมฝีปากที่ยังคงถูกครอบครองก็ไม่อาจให้ทำได้ดั่งใจ สายพิรุณจึงต้องบิดเร่าอยู่บนร่างหนา ถูกปลดเปลื้องอาภรณ์เปิดเผยความงดงามของผิวเนื้อที่ยังคงทิ้งร่องรอยสีสดเอาไว้ทั่วกาย แต่ในวินาทีที่นิ้วซุกซนสอดผ่านเข้าไปยังร่องกลีบเนินสะโพก...สายพิรุณก็สะดุ้งเฮือกก่อนที่ใบหน้าหวานจะสะบัดหลุดจากจุมพิตแนบแน่นได้เป็นผลสำเร็จ

 

ดวงตาสีอ่อนที่คลอคลองสายธาราแห่งอารมณ์จ้องเขม็งไปยังดวงเนตรที่แสนขัดใจที่ฉลามตัวน้อย(?)ว่ายหลุดออกไปจากเงื้อมมือ ใบหน้าสวยแดงยิ่งกว่าแดงจัด กลีบปากบางที่บวมเจ่ออ้าสะท้านหอบระทวยเฉกเดียวกับเรือนกายที่เอนซบกายแกร่งไปกว่าครึ่ง

 

“อ...ไอ้บ้า” ถ้อยคำรุนแรง...หากเสียงช่างแผ่วหวิว เงี่ยฟังดี ๆ จะสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาที่ปลายน้ำเสียง

 

แต่...ผู้ฟังไม่สะทกสะท้านใด ๆ กลับใช้สองมือโอบรับร่างเย้ายวนตรงหน้าให้ยิ่งมาหาชิดใกล้ ซบใบหน้าหล่อคมเข้ากับซอกคอที่ตนเพิ่งมอบรอยรักรอยใหม่ให้เมื่อครู่ สูดดมกลิ่นกรุ่นที่ได้สัมผัสไม่ว่ากี่ครั้งก็ยังซึ่งความสบายใจ ทุกสิ่งอันหนักหนาราวกับถูกไอหอมกำจายช่วยยกออกไปจนสิ้น

 

ความสบาย...ผ่อนคลายที่แซนซัสไม่เคยต้องการ และไม่เคยคิดหวังว่าจะได้รับมอบจากใคร หาก...กลับได้รับจากสายพิรุณผู้แสนภักดี ผู้ยินดีมอบทุกสิ่งของชีวิตเพื่ออยู่เคียงข้างเขาตลอดไป

 

“แซนซัส?” กิริยาของนายเหนือสร้างความประหลาดใจจนต้องเอ่ยถาม มือบางค่อยประคองใบหน้าคุ้นตาเพื่อเพิ่งพิศ

 

“เป็นอะไร...? ไม่สบายเหรอ?” ความห่วงใยอันไร้ซึ่งความเคลือบแฝงใด ๆ เรียกรอยยิ้มอ่อนจากผู้เป็นที่น่าคร้ามเกรงแก่ทุกคน

 

“ไม่มีอะไร แค่...คิดถึงแก”

 

“...?” คำสารภาพตรง ๆ ห้วน ๆ ที่สมกับเป็นนายเหนือ แม้...จะน่าเขินอายอยู่บ้างแต่ก็ทำให้สวอโล่แปลกใจได้ไม่น้อย

 

“พูดอะไรของแก...คิดถึงอะไร”

 

“ไม่รู้สิ...เหมือนฉันไม่ได้เจอแกนานยังไงไม่รู้” จุมพิตแห่งความคิดถึงถูกประทับหนักลงบนสองแก้มนุ่ม ความรู้สึกที่แม้จะแปลก...กับคนที่อยู่เคียงข้างกันตลอดแต่สควอโล่ก็เข้าใจมันดีนัก

 

อาจเพราะ...เขาก็กำลังคิดถึงเจ้านายผู้แสนเอาแต่ใจของเขาอยู่ก็เป็นได้

 

แปลกหรือ...ที่คนอยู่เคียงข้างกันตลอดจะรู้สึกคิดถึงกัน

แปลกหรือไง...ที่เขาทั้งสองจะรู้สึกถวิลหากันตลอดเวลา

ไม่รู้หรอกนะว่าแปลกหรือเปล่า เพราะเขารู้เพียงแต่ว่า...กับความผูกพันจนสามารถเรียกว่ารักได้อย่างเต็มปากนั้น...เวลา...ทุกวินาทีก็ไม่เคยเพียงพอ ความปรารถนาที่มีให้กันและกันในทุกวินาทีที่ผ่าน...ไม่มีวันลดลง มีแต่จะทบทวีเพิ่มขึ้น ความคิดถึงต่างมอบให้กันจนอยากให้ทุกเสี้ยวเวลา...มีเพียงเขาทั้งสองที่แนบชิดเคียงข้าง

ความคิดถึง...ที่ยึดโยงผืนฟ้าและสายพิรุณเอาไว้กันและกันจนเป็นยิ่งกว่าความแนบแน่น

“ฉันก็คิดถึงแก...แซนซัส เรา...มาทำให้หายคิดถึงกันดีไหม?” คำเอ่ยชวนที่ผู้พูดเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แต่เพราะความปรารถนาที่มีก็ทำให้สควอโล่ตัดสินใจโยนสิ่งเหล่านั้นทิ้ง ยินยอมโอนอ่อนเข้าหาอ้อมกอดแกร่ง ไม่โวยวายยามตนถูกโอบอุ้มให้แผ่นหลังแนบประทับเข้ากับความนุ่มของโซฟา สองแขนเรียวอ้ารับกายหนาที่เอนลงมาทาบทับ ลูกแก้วคู่สวยถูกเปลือกตาบางที่หลับพริ้มยามรอคอยจุมพิตเร่าร้อน ละเลยอาภรณ์ที่ถูกปลดเปลื้องออกอย่างไม่ใยดี เต็มใจถูกครอบครองยึดโยงเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้าชีวิต ตักตวงส่งมอบความโหยหาให้แก่กันและกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...ตราบเท่าที่ความคิดถึงของผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองจะถูกเติมเต็ม

...

...

...

..EnD..

 

Talk..

จบแล้วค่ะ =w=”

เป็นฟิคที่แก้ความคิดถึงที่มีต่อฉลามของโอ่งได้ดีจริง ๆ 5555

เป็นฟิคสั้นที่มั่วและหยาบมากมายเพราะไม่ได้เกลาเลย ปั่นเพราะนอนไม่หลับแท้ ๆ อาจดูห้วน ๆ ไปบ้างก็ต้องขออภัยนะคะ //โค้ง

ตั้งชื่อฟิคว่าคิดถึงเพราะโอ่งดินคิดถึงฉลามค่า~

และที่ป๋ากับฉลามบอกคิดถึงกัน...ก็จริงแหล่ะ สองคนนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะโอ่งดองฟิคชะเอิงเงย~

นาน ๆ ทีมีฟิค XS สักทีก็กระชุ่มกระชวยดีโนะ

ไปล่ะค่า เจอกันใหม่เมื่อฉลามต้องการโอ่งดินค่ะ XD

ปล.เวิ่นมาได้ขนาดนี้ แต่ทุกคนคงเดาได้ใช่ไหมคะว่าสองผัวเมียเนี่ย....อู้!!!!

..โอ่งดิน

 

Comment

Comment:

Tweet

กรีดร้อง~~~~~~~~~
อยากได้XSเดอะซีรีย์อ่าT^T
แต่รู้ตัวว่าคงไม่ทันแล้ว...ฮรือออ

#8 By Diary2000 on 2014-08-17 20:39

แอร๊ย มดตอมค่า

#7 By Ilhyna on 2013-03-19 01:44

แอบฮาอ่ะ บอสกะน้องหลามคิดถึงกันเพราะคุณโอ่งดองฟิค 5555 (ถึงไม่ดองป๋าแกก็ไม่เจออยู่ดีอ่ะนะ 555 จำได้ว่าตอนล่าสุดทำได้แค่คิดถึงเมีย เพ้อเจ้อ คริๆ *เสียงแบบว่าสมน้ำหน้ามาก* ..ปัง!.. *บอสยิงดับ*)
คนอ่านก็คิดถึงงงงงง คิดถึงทั้งบอสทั้งหลามทั้งคนแต่งเลยฮ้าฟ ^___^ (คิดถึงฟิคเล่ม 3 ด้วย )
รักษาสุขภาพด้วยนะงับ big smile

#6 By ๛Aki๛ on 2012-09-11 10:33

แอร๊ยยยย อ่านแล้วละลายยยย
หลามน่ารักมว้าก! ป๋าด้วย>_<
เชื่อละว่าคิดถึงจริงจัง555 ถ้าคิดถึงก็อย่าลืมอัพThe replacementน้า~(วนมาเข้าได้ไง?)
เราเองก็กะลังเก็บตังค์ซื้อรีปริ๊นซ์*0*
อัพอีกน้าาาา

#5 By PamaiPraewa on 2012-08-09 23:05

แปะโป้งไว้ก่อน ปั่นงานแล้วจะมาอ่านนนนนน

#4 By (●´∀`●) prii_me ☂★ on 2012-08-09 22:40

มาแระ...=v= น่ารักจริงๆ ส่งตอนนี้เข้าไปในรวมเล่ม RP 3 ได้มั้ยอ่ะพี่โอ่ง เคะๆๆ

#3 By mim (103.7.57.18|115.31.176.194) on 2012-08-09 10:57

กำลัง"คิดถึง"อยู่เหมือนกัน

#2 By Areanlot on 2012-08-09 07:09

โอ๊ยยยยย มันหวานไปไหมมมม///ฟินตาย
"เรา...มาทำให้หายคิดถึงกันดีไหม?"  ////ฟดหางสฟหางเวสฟาดงากหงางเงากดงเางห น้ำลายฟูมปากกกก

#1 By SD May on 2012-08-09 06:51