[Fic KHR](XS) The replacement...Chapter 50

posted on 20 Nov 2012 22:29 by puccap44 in TheReplacement
ขอแก้ไขกำหนดจอง The replacement III และรีปรินท์ค่า~ จิ้มจ๊ะ
 

Title :: The replacement

Chapter :: 50

Pair :: XS

Rate :: PG

 

 

ทันทีที่เสียงเฮลิคอปเตอร์ลำโตที่เพิ่งร่อนลงบนลานจอดของปราสาทวาเรียเงียบลง ชายผู้อยู่เหนือเหล่าคนในอาภรณ์สีดำมืดก็ก้าวลงมา ใบหน้าคมเจือความหงุดหงิดยิ่งทำให้รัตติกาลดูดุดันกว่าทุกครั้ง นัยน์ตาสีเลือดเหลือบมอง ‘ต้นเหตุ’ ที่ก้าวตามลงมาอย่างคล่องแคล่วสมกับเป็นเทพดาบรุ่นที่สอง

 

 

ตั้งแต่ที่สายวรุณเดินออกจากบ้านพักตากอากาศของบอสแห่งคาบัคโรเน่จนถึงช่วงเวลาที่นั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัว ฉลามขาวเอาแต่นิ่งเงียบ ใบหน้าสวยปานอิสตรีถูกขึงตึง ดวงตาสีสวยเมินมองผ่านเขาไปอย่างจงใจ พอคนที่นั่งอยู่เคียงข้างผู้เป็นคนพากลับบ้านเริ่มเปิดบทสนทนา...แว่นกันแดดแพงระยับก็ถูกหยิบขึ้นมาปิดทับลูกแก้วสีจาง ก่อนที่ความเงียบยิ่งกว่าป่าช้ายามดึกจะเกิดขึ้น แม้จะดูออกว่าสายวรุณแกล้งหลับเพื่อกั้นตนเองออกจากผืนนภา แม้เขาจะฝืนบุกเข้ายังปราการที่ร่างแสนรักใช้หลบซ่อนความรู้สึกได้...แต่กระไออำนาจหรืออะไรที่ก็ตามที่แผ่ออกมาจากร่างบางก็ทำให้แซนซัสล้มเลิกความคิดที่จะชวนคุยและเริ่มต้นวิธี ‘ง้อ 108 วิธี’ ไปเสีย

 

 

ทั้งที่ตั้งใจว่าทันทีที่ถึงวาเรียจะชวนคุยให้ได้สักสามประโยค แต่ร่างโปร่งกลับเดินลิ่วๆ ตรงเข้าห้องส่วนตัวโดยไม่คิดจะทักทายผู้ใด...และนั่นก็ทำให้แซนซัสต้องยอมยกธงขาวให้กับยกแรกของการง้อในที่สุด

 

 

หากนี่ยังเป็นเพียงแค่เริ่มต้น อาหารค่ำสุดหรูที่ลุซซูเรียตั้งใจทำสุดฝีมือเพื่อฉลองการกลับคืนวาเรียของผู้พิทักษ์แห่งวรุณถูกเจ้านายมาดหมายว่าจะใช้โอกาสนี้สำหรับยกที่สอง

 

 

ผักใบเขียวมากประโยชน์ถูกวางลงในจานสลัดของฉลามขาวที่นั่งเคียงข้างเพียงเพราะเห็นว่าสารอาหารมันเหมาะกับคนที่เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าผ่ายผอมลงไปมาก แซนซัสจึงไม่ลังเลที่จะแบ่งให้คนที่รักกิน แต่เพราะถูกเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดี...เนื้อแซลมอนจากจานของตนจึงเป็นสิ่งต่อไปที่ถูกวางใส่จานของวรุณโลหิตยาม Tuna carpaccio มาเสิร์ฟเป็นเมนูถัดไป

 

 

แม้จะชอบอาหารตรงหน้ามากแค่ไหน แต่ความเคืองโกรธในตัวผู้กุมชีวิตยังมากมายอยู่...สควอโล่จึงมองเมินผ่านเนื้อปลาที่ถูกเติมให้ เชิดหน้า(?)กินเฉพาะในส่วนของตัวเองจนหมดเกลี้ยง ปล่อยให้ทูน่าสดที่เจ้าชีวิตยกให้ถูกทอดทิ้งคาจานใบสวยอย่างน่าสงสาร ยังไม่นับซุปมันฝรั่งหอมกรุ่นที่นภามืดแบ่งมาให้เกือบครึ่งถ้วยที่ถูกดันออกไปโดยที่ฉลามแสนสวยยังไม่แตะต้องใด ๆ

 

 

ความพยายามอยู่ที่ไหน ย่อมพบเจอความสำเร็จเข้าสักครั้ง...เนื้อสันลูกวัวแพงระยับถูกตัดออกกว่าสามส่วน บรรจงแบ่งเป็นชิ้นเล็ก ๆ พอดีคำแล้วทยอยส่งเข้าจานของหยาดพิรุณ...ที่ถูกจิ้มไปวางบนจานของราชนิกุลตกบัลลังก์ทันทีเช่นกัน

 

 

ความเงียบแทบได้ยินเสียงลมหายใจครอบคลุมโต๊ะสุดหรูของผู้บริหารระดับสูงของวาเรีย เหล่าอัสนี สายหมอก อรุณ วายุต่างเฝ้าดูการง้อของท้องฟ้าและการงอนของสายฝน

 

 

คนหนึ่ง...ขยันแสดงความจริงใจ

 

 

อีกคน...ก็มุ่งมั่นที่จะเมินเฉย

 

 

เลวี่อาแทนที่เริ่มทนไม่ได้ตั้งแต่เห็นความเฉยชาของรองหัวหน้าที่มากเกินจะทน ความริษยาเมื่อต้องทนมองคนที่ตนเฝ้าปรารถนาเอาอกเอาใจศัตรูหัวใจ(?)ก็มากพออยู่แล้ว นี่ต้องมาเป็นพยานรับรู้ว่าความจริงใจของบอสถูกไอ้ผมยาวขี้ก้างทำเป็นของเล่น

 

 

เห็นคาตาอย่างนี้ใครมันจะไปทนไหว!!!

 

 

ปากหนาของผู้ใช้สายฟ้ากำลังจะตวาดใส่สายพิรุณ แต่เพราะเจอดวงตาสีจางทรงอำนาจตวัดมองฉับเป็นเชิงปราม...คนที่เคยยำเกรงแต่บอสแห่งวาเรีย...ครานี้กลับต้องยอมสยบให้แก่รองบอสที่การกลับมาครั้งนี้เหมือนทางพฤตินัยจะได้กุมอำนาจเหนือทุกสิ่งในวาเรีย ไม่เว้นแม้กระทั่งเหนือกว่ารัตติกาลที่เขาเคารพรัก

 

 

แล้วอย่างนี้ใครมันจะไปกล้าหือ!!

 

 

และก่อนที่ความเงียบจะสร้างความอึดอัดกลางโต๊ะอาหารไปมากกว่านี้ กะเทยธาตุอรุณจึงรีบยกจานของหวานมาเสิร์ฟเพื่อผ่อนคลายสถานการณ์ พุดดิ้งสีครีมไข่ไก่ที่สลับชั้นกับเยลลี่เบอร์รี่หลากชั้นจนดูคล้ายสีรุ้ง วิปครีมสีขาวละมุนที่ถูกตีให้ขึ้นฟูกำลังดีถูกประดับอยู่ด้านบนเป็นยอดสวยร่วมกับใบมินต์และบรรดาผลไม้สดหลากสี ศิลปะที่ลุซซูเรียตั้งใจรังสรรค์ช่วยให้ฉลามขาวที่พยายามเมินเฉยความเขินอายกับการง้องอนจากเจ้าชีวิตกลางที่สาธารณชนผ่อนคลายลงไปมาก

 

 

ไอ้คุณบอสบ้า!!

 

 

จะง้อก็ทำตอนอยู่กันสองคนสิวะ! มาทำต่อหน้าคนเยอะ ๆ ทำไม!

 

 

แกหน้าด้านจนไม่รู้สึกอะไร แต่ฉันเขินเป็นนะเว้ย!!!

 

 

ทันทีที่ของหวานเข้าปาก...ความนุ่มเนียนและรสชาติเลิศที่เกิดจากส่วนผสมชั้นดีและฝีมือระดับเทพของคนทำก็ทำให้หยาดพิรุณที่วางสีหน้าเย็นชามาตลอดมื้ออาหารเผยรอยยิ้มออกมา

 

 

ความงดงามประจำกายที่มีอยู่แล้ว...พอมีรอยยิ้มมาเสริม ความงามนั้นก็ยิ่งเพิ่มขึ้นจนผู้มองเช่นนภามืดแทบลืมหายใจ เอาแต่เฝ้ามองใบหน้าของวรุณแสนรักอย่างเผลอไผล

 

 

...ถ้าไม่ติดที่ว่าไอ้ฉลามหัวเน่ายังโกรธอยู่ มีหวังได้ลากมันเข้าห้องไปเดี๋ยวนี้แน่!!

 

 

รู้สึกอึดอัดขัดใจที่มีคนสวยอยู่ตรงหน้าแถมเขายังเป็นเจ้าของมันทั้งตัวและหัวใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งมอง

 

 

มืออย่าต้อง เดี๋ยวของ(?)มันจะโกรธ!

 

 

“บอสไม่กินเหรอฮ้า~” เสียงกะเทยร่วมโต๊ะถามเรียกสติ ทำให้มือสากขยับเลื่อนจานพุดดิ้งตรงหน้าตนเข้าไปหาสายพิรุณที่จัดการของหวานจนหมดด้วยความเร็วระดับ Varia quality การกระทำที่ลูกแก้วสีจางมองเห็นด้วยปลายหางตา ใบหน้างามยังคงเย็นชา หากในใจว้าวุ่นและสับสน

 

 

พุดดิ้งของลุซอร่อยมาก...

 

 

อร่อยจนอยากกินอีกสักชิ้น...

 

 

แต่ถ้าเรากินที่ไอ้คุณบอสเอามาให้มันก็เท่ากับยอมรับการง้อของมันน่ะสิ!

 

 

แข็งใจไว้สควอโล่! อย่ามาเสียเชิงชาย(?)ด้วยพุดดิ้งแค่ชิ้นเดียว!!

 

 

“ฉันอิ่มแล้ว อาหารอร่อยมาก ขอบใจนะลุซ” ร่างโปร่งของฉลามคลั่งลุกขึ้นเต็มความสูง เมินมองใบหน้าคมที่กำลังฉายแววความหวังของเจ้าชีวิต เอ่ยลามื้ออาหารค่ำด้วยน้ำเสียงราบเรื่อยก่อนจะเดินขึ้นห้องพักไปเก็บตัวเงียบ

 

 

ยกที่สอง...แพ้อย่างราบคาบชนิดที่บรรดาพี่เลี้ยงข้างโต๊ะอาหารไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

หนึ่งวัน...

 

 

สองวัน...

 

 

สามวัน...

 

 

จนบรรจบครบหนึ่งอาทิตย์ที่กิจวัตรประจำวันของบอสแห่งวาเรียวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่มีสิ้นสุด

 

 

ทันทีที่ดวงอาทิตย์แตะแต้มขอบฟ้า...รีบไปดักรอพูดคำว่าอรุณสวัสดิ์แก่สายพิรุณที่ตื่นเช้าไม่แพ้กัน

 

 

กลางวัน...เป็นคนส่งฉลามขาวออกไปปฏิบัติภารกิจด้วยสายตาตัวเองก่อนจะรอต้อนรับการกลับมา ใช้เนตรคู่เดิมกวาดสำรวจร่องรอยความบอบช้ำจากงานที่ออกไปทำอย่างแสนห่วง ก่อนจะโล่งใจเมื่อได้รู้ว่าคนตรงหน้ายังคงเป็นเทพดาบรุ่นที่สองเช่นเคย คนที่มีฝีมือมากพอจะเป็นได้ถึงหัวหน้าแห่งวาเรียทั้งมวล คนที่สะสางชิ้นงานได้สำเร็จลุล่วงอย่างเรียบร้อย รวดเร็ว และปราศจากรอยแผลใด ๆ ให้เปรอะเปื้อนเรือนกาย

 

 

ยามตะวันใกล้อำลา...คะยั้นคะยอและค่อยยกอาหารในจานตนให้แก่ร่างที่นั่งเคียงข้างเหมือนที่ทำตอนมื้อเช้าและกลางวัน และก็เช่นเคย...ที่ได้รับความเมินเฉยตอบกลับมา

 

 

กลางดึก...แม้จะอยากกล่าวราตรีสวัสดิ์มากแค่ไหน แต่บานประตูที่ปิดสนิทและความเงียบที่มาพร้อมกับไออำนาจอันเป็นสิ่งแทนคำพูดว่าไม่ต้องการให้ใครรบกวนก็ทำได้แค่เสียงทุ้มบอกคำลาสำหรับค่ำคืนแผ่วเบาและเกรงใจคนในห้องยิ่ง

 

 

วนเวียน...ซ้ำไปซ้ำมา

 

 

ความเย็นชา...ที่คงเดิม

 

 

กำแพงน้ำแข็ง...ที่สูงเสียดจนเขาหมดกำลังใจที่จะปีนป่าย

 

 

หาก...เพราะรักเหลือเกิน...จึงทำให้ยินดีทำทุกสิ่งเพื่อแสดงความจริงใจของตนให้สายพิรุณรับรู้

 

 

แม้จะนานแค่ไหน...ขอแค่ให้คนที่เขารักได้รับรู้

 

 

แม้เพียงจะแค่เศษเสี้ยว...เขาก็พอใจ

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

สามวัน...

 

 

สี่วัน...

 

 

ห้าวัน...

 

 

จนเวียนครบอาทิตย์ที่สองที่สายพิรุณมีรัตติกาลวนเวียนอยู่รอบกาย แม้เบื้องหน้าตนจะฉาบด้วยหน้ากากน้ำแข็งอันเย็นเยียบ หากภายใน...ผู้ตามง้องอนจะรู้บ้างไหมว่าหัวใจดวงน้อยนั้นเต้นเร่ามากเพียงใด

 

 

ใบหน้าสวยแอบร้อนผ่าวกับสายตาที่เฝ้ามองอย่างห่วงหา

 

 

เรือนกายที่เหยียดตรงเพราะแบกรับศักดิ์ศรี...หากปรารถนาเข้าเอนซบแผงอกกำยำ

 

 

ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นรัวจนอ่อนหวามไหว

 

 

กับเสียงราตรีสวัสดิ์ของเจ้าชีวิตที่แม้จะแค่แว่วกระซิบ...แต่คนที่ยืนรับฟังอยู่ชิดบานประตูก็ได้ยินและซึมซับมันไว้ตลอดค่ำคืน

 

 

แม้จะอยากเปิดประตูเข้าไปสวมกอดและออดอ้อนขอไออุ่นมากแค่ไหน

 

 

แต่...เสียงของหัวใจกลับเฝ้าคอยขัดแย้งกับความสุขล้นที่เจ้าชีวิตคอยเอาใจใส่ ตะกอนความเศร้าโศกที่ถูกกระทำมาตลอดคอยยุแยงให้ต้องเพียรก่อสร้างปราการน้ำแข็งหนาหนักต่อไป

 

 

วันนี้ก็เช่นกัน...คำบอกอรุณสวัสดิ์ที่ได้ยินจากชายคนแรกที่มายืนรอรับตรงหน้าประตูและผ่านพ้นมื้ออาหารที่คนคนเดิมเพียรแบ่งปันของรสเลิศใส่จานมาให้

 

 

แกกินบ้างสิแซนซัส...อย่าแบ่งให้ฉันจนแกต้องอดเลย

 

 

ทั้งที่อยากพูดเช่นนี้หากรอยแผลในอดีตก็ย้ำเตือนให้สควอโล่ต้องวางตัวเฉยชาราวกับเจ้าชีวิตไม่ได้อยู่ในลานสายตา

 

 

ยามสายที่แสงแดดอ่อน...หลังจากที่นายเหนือแห่งวาเรียออกไปปฏิบัติหน้าที่ข้างนอก สายพิรุณที่เก็บตัวเงียบมาตลอดช่วงเช้าก็ยินยอมออกจากห้อง ลงมาสู่ห้องโถงที่หลงเหลือกะเทยธาตุอรุณเพียงคนเดียวที่กำลังครอบครองห้องกว้าง

 

 

“สควอจัง~ ไม่หลบอยู่บนห้องแล้วเหรอจ๊ะ” คำทักทายที่มาพร้อมเสียงหัวเราะ ‘รู้ทัน’ เรียกให้ลูกแก้วสีจางตวัดค้อนก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม นั่งดูผู้พิทักษ์แห่งอรุณจัดดอกกุหลาบสีชมพูใส่แจกันตามประสาคนว่างงาน

 

 

ดอกกุหลาบสีอ่อนหวาน กลิ่นหอมอ่อนที่ลอยมากระทบฆานประสาททำให้ฉลามขาวไพล่นึกย้อนกลับไปในวันแห่งความรักที่ผ่านมา วันที่เจ้าชีวิตมาบอกรักและอ้อนวอนตนให้กลับคืนยังวาเรีย

 

 

ดอกไม้ช่อโตที่เป็นเสมือนเกราะช่วยให้เขาบดบังใบหน้าแห่งความเขินอายจนมิดชิด

 

 

ดอกกุหลาบสีแปลกตา...ที่สีสันและกลิ่นหอมของมันยังคงตราตรึง

 

 

ติดตรึง...ไม่แพ้เสียงเว้าวอนและประกายเนตรเว้าวอนจากนภาทึบแสง

 

 

“ลุซ...แกรู้หรือเปล่าว่ากุหลาบที่บอสเคยเอามามันพันธุ์อะไร”

 

 

“เอ๋? กุหลาบไหนจ๊ะ”

 

 

“ก็...ที่ไอ้คุณบอสมันถืออยู่วันวาเลนไทน์ไง!”

 

 

“อ๋ออออออ กุหลาบที่บอสเอามาง้อสควอจังน่ะเหรอจ๊ะ”

 

 

“จะเอามาทำอะไรก็ช่างเถอะ! แกรู้หรือเปล่าว่าพันธุ์อะไร” ตัดบทสนทนาด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่ออย่างเขินอายซึ่งก็เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากคนที่คงลืมไปแล้วว่าเพศกำเนิดตนคือผู้ชาย

 

 

“เจ๊ก็ไม่รู้เหมือนกัน บอสเป็นคนเอามาปลูกน่ะ สควอโล่ลองไปดูที่หลังปราสาทสิจ๊ะ บอสปลูกไว้ตรงนั้นแหล่ะ” คำอธิบายที่ทำให้สายพิรุณงงงันเพราะไม่รู้เลยว่าเจ้านายของเขาเปลี่ยนอาชีพเป็นคนสวนและปราสาทวาเรียกลายเป็นสถานที่เพาะพันธุ์ดอกไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

 

ออกไปอยู่กับดีโน่แค่ไม่กี่เดือน วาเรียทำอาชีพเสริมแล้วเหรอวะ...?

 

 

ร่างโปร่งเดินออกจากตัวปราสาท มุ่งตรงไปตามคำบอกของเพื่อนร่วมงาน และเพียงแค่เดินเฉียดเข้าไปใกล้ส่วนที่อยู่ท้ายของที่พำนัก...กลิ่นกุหลาบหอมกำจายก็เป็นสิ่งนำทางให้ผู้พิทักษ์แห่งวรุณเดินไปสู่กอกุหลาบกว้าง ใบสีเขียวสดถูกปิดทับด้วยกุหลาบดอกโตความงามของมันฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ

 

 

กลีบกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์จรดโคนดอก ปลายกลีบ...ไม่ต่างกับถูกโลหิตแดงฉานแตะต้องให้เปรอะเปื้อน หากน่าแปลก...ที่กลับยิ่งเสริมความงามของดอกไม้ตรงหน้าให้สดสวยเสียจนยากจะลืมเลือน พิรุณสีเลือดเดินเข้าไปชิดใกล้ราวกับต้องมนต์สะกด พิศดูความงามที่ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล ในช่วงจังหวะที่กำลังจะเอื้อมไปปลิดเอาความงามนั้นมาไว้ในมือ...ข้อมือบอบบางก็ถูกสัมผัสของมือสากหยุดยั้งไว้ ดวงตาสีอ่อนตวัดมองอย่างตกใจ

 

 

...ไม่ใช่เพราะถูกผู้อื่นแตะต้อง เพราะสควอโล่รู้ดีว่าร่างกายของตนไม่มีผู้ใดภายใต้ปราสาทนี้กล้ามาอาจเอื้อมถ้าไม่ใช่ผู้ถือครองทุกสิ่งแห่งวาเรีย

 

 

แต่ที่ตกใจจนแทบลืมหายใจเพราะผู้เป็นเจ้าของมือที่แข็งแกร่งปานคีมเหล็กนี่ต่างหากล่ะ!

 

 

ไอ้คุณบอส!? ไหนบอกว่ามีงานไงวะ แล้วมาโผล่หัวอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!!

 

 

ก็ถ้าฉันไม่หลอกแก ฉันจะได้เจอแกงั้นเหรอไอ้ฉลามหน้าโง่

 

 

บทสนทนาที่โต้เถียงกันผ่านดวงตาสองคู่ผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่เจ้าของลูกแก้วสีจางจะเป็นฝ่ายนึกขึ้นได้ มือบางจึงสะบัดออกจากการกอบกุม เสเลื่อนลานสายตากลับไปมองดอกไม้สีแปลกตาเช่นเดิม

 

 

ไม่ได้สนใจดอกกุหลาบมากนักหรอกนะ แต่มันทำตัวไม่ถูกต่างหาก!

 

 

“กุหลาบพันธุ์นี้มีหนามเยอะ เข้าไปเด็ดแบบโง่ ๆ อย่างแกเดี๋ยวก็ได้เลือด” แม้จะห่วงแสนห่วงแค่ไหน แต่ความปากร้ายประจำตัวของนภามืดก็ยังไม่หายไป

 

 

ดวงตาสีอ่อนตวัดค้อนไปหนึ่งชุด ก่อนจะขยับกายรักษาระยะห่างอย่างเคยชิน แต่เพราะแขนกำยำที่ตวัดรัดเอวคอดเอาไว้ เรี่ยวแรงของคนบ้าอำนาจที่กระชับให้หยาดฝดที่กำลังจะถอยห่างเข้ามาแนบชิด สัมผัสของมัดกล้ามที่ทั้งตลอดเรือนกายบางได้รับรู้ ไออุ่นของลมหายใจที่รินรด แผ่นอกบอบบางที่แนบประทับ...รับรู้จังหวะก้อนเนื้อในอกของคนตรงหน้าที่เต้นรัวเร็วไม่ต่างกับตน เนตรสีกร้าวที่มองตรงมา...ความร้อนแรงที่เหมือนต้องการจะแผดเผาความเย็นชาของตนให้สูญสิ้น

 

 

ทุกสิ่ง...เป็นยิ่งกว่าคำสั่งให้สายพิรุณที่ตกอยู่ในเงื้อมมือรัตติกาลจำต้องอยู่เฉย และนิ่งฟังเสียงทุ้มที่กระซิบบอกเล่าอยู่ริมหู

 

 

“ฉันเอาไอ้กุหลาบนี่มาปลูกเพราะจะให้แกวันที่ฉันไปรับแกกลับมาที่นี่”

 

 

“แล้ว...มันเลี้ยงยากหรือเปล่า” เพราะแค่เริ่มต้นประโยคว่าเจ้าชีวิตตั้งใจสรรหาดอกไม้ให้ตนก็ทำให้สควอโล่ไปต่อไม่ถูก เลยยกคำถามที่ดูเหมือนว่าตนสนใจจะปลูกกุหลาบพันธุ์นี้บ้าง

 

 

...ทั้งที่ความจริงแค่รดน้ำ ต้นไม้ยังเฉาตายคามือเลย!

 

 

“ไม่ยาก ทนน้ำทนแดดทนฝน...ทนทุกอย่าง ไม่ว่าจะเจอสภาพอากาศยังไงมันก็ไม่ตาย ขอแค่ดูแลเอาใจใส่สักหน่อย มันก็จะออกดอกให้เยอะ สวย แล้วก็กลิ่นหอม...อย่างนี้” พูดพร้อมกับขโมยจุมพิตพวงแก้มที่ขึ้นสีเรื่อ สูดดมกลิ่นกรุ่นที่สำหรับแซนซัสแล้ว...กลิ่นหอมหวานเจือจางกับคาวโลหิตของสายวรุณข้างตัวนั้นหอมกว่ากุหลาบตรงหน้านี้นัก

 

 

รสจูบตรงข้างแก้มจากคนฉวยโอกาสทำให้สควอโล่ได้แต่ยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก อาจเพราะได้เผลอปล่อยใจไปกับไออุ่นของอ้อมกอดที่ตนแสนคิดถึง หลอมละลายไปกับดวงตาของเจ้าชีวิตที่จ้องนิ่งมายังตนอย่างมากความหมาย รุ่มร้อนไปกับสัมผัสตรงพวงแก้มที่จิตใต้สำนึกปรารถนาให้ประทับแทนที่ลงบนริมฝีปากยิ่งนัก ทุกสิ่งส่งเสริมให้เรือนกายบางโอนอ่อน...แนบชิดอิงแอบไปกับร่างหนา รับฟังคำบอกเล่าเกี่ยวกับกุหลาบแสนสวยจากเจ้าชีวิตอย่างไม่รู้เบื่อ

 

 

กุหลาบสายพันธุ์ที่เพิ่งถูกคิดค้น กลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์ ที่ปลายขอบถูกย้อมด้วยสีแดงดั่งโลหิต สองสีสันแห่งความบริสุทธิ์และน่าหวาดกลัว...แต่เมื่อมาอยู่ด้วยกันกลับดูกลมกลืนอย่างไม่แปลกแยก ราวกับต้องการจะสื่อว่าแม้จะถูกอาบย้อมด้วยสีเลือด หากแต่จิตใจและแก่นแท้ของดอกกุหลาบนั้นก็ยังคงขาวสะอาดไม่ต่างกับสายวรุณแห่งวาเรียที่แม้เรือนกายจะถูกชโลมด้วยธารโลหิตของผู้ถูกประหาร แต่ในเนื้อแท้ของร่างนี้ยังคงใสพิสุทธิ์ การกระทำและความรู้สึกที่แสดงออกไร้ซึ่งจริตหรือเล่ห์กลใด ๆ แม้จะแข็งแกร่งจนเป็นที่คร้ามเกรงหากร่างนี้กลับน่าทะนุถนอมไม่ต่างกับแก้วคริสตัลเนื้อบางที่พร้อมจะแตกหักได้โดยง่าย

 

 

“มันไม่เหมือนกุหลาบพันธุ์อื่นที่อ่อนแอ เปราะบาง แต่ถึงมันจะแข็งแกร่งแค่ไหน...มันก็ยังเป็นดอกไม้ ย่อมต้องการการดูแลเอาใจใส่จากคนที่รักจริง ๆ” ดวงตาสีเลือดมองนิ่งมายังร่างสีเงินในอ้อมแขน ให้ความจริงใจที่อยู่ในดวงตาเป็นตัวเปิดเปลือยความรู้สึกของตน

 

 

เหมือนฉันที่พร้อมจะดูแล เอาใจใส่ชีวิต หัวใจ...ทุกสิ่งทุกอย่างของแก รวมถึงความรักของแกด้วยสควอโล่

 

 

“ดอกไม้พวกนี้ฉันปลูกให้แก...สควอโล่”

 

 

“ล...แล้วมันมันพันธุ์อะไรกันล่ะ” ธารความรู้สึกที่ส่งมอบมาทางดวงเนตรทำให้สควอโล่ร้อนรน รับรู้ได้ถึงใบหน้าที่ร้อนวาบ หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก พยายามขยับกายออกจากวงแขนที่กักขังเรือนกาย เสเปลี่ยนเรื่องคุยหากไม่คิดเลยว่าคำถามที่อยากรู้นั้นจะยิ่งทำให้ตนแทบสิ้นใจตายอยู่ตรงนั้น

 

 

Queen of Varia” คำตอบที่ไม่ต่างกับหมัดฮุคกลางใบหน้า หัวใจเต้นรัวจนแทบนับจังหวะไม่ได้ สูบฉีดเลือดจากทั้งหมดของร่างกายจนทำให้ใบหน้าหวานของผู้ที่เพิ่งเป็นเจ้าของดอกไม้งามสมกับชื่อพันธุ์ราชินีแห่งวาเรียแดงซ่านจนสควอโล่รู้สึกว่าใบหน้าตัวเองกำลังจะระเบิด!!

 

 

 

 

“อ...ไอ้บ้า! ตั้งชื่อบ้าบออะไรของแก!!” ส้นรองเท้าบูทหนักกระแทกลงบนปลายเท้าของคนที่เอาแต่กอดตัวเองไม่ยอมปล่อย อาศัยจังหวะที่เสียงทุ้มร้องด้วยความเจ็บปวด...สลัดตัวออกแล้วหันหลังวิ่งหนีด้วยฝีเท้าที่หาใครจับยาก

 

 

ไอ้บ้า! ไอ้บอสเฮงซวย! ไอ้คนบ้า!!!

 

 

พูดอะไรออกมา จะให้ฉันเขินตายหรือไงแซนซัส!!

 

 

ด่าทอในใจด้วยใบหน้าร้อนผ่าวจนตนเองก็ทานทนไม่ไหว ทุกสิ่งของการกระทำจากเจ้าชีวิตที่จงใจรุกคืบเข้ามาในปราการที่เขากีดขวางเอาไว้ ทั้งคำพูดสื่อความหมายหวานฉ่ำที่ไม่คุ้นชิน ไหนจะการดูแลเอาใจใส่ประหนึ่งเขาเป็นสิ่งล้ำค่า อีกทั้งดวงตาที่สื่อความหมายมากมายเสียจนเขาแทบทนไม่ได้ที่จะสบ ดวงตาที่บอกความว่าต้องการกอดรัดเขาไม่ให้ดิ้นรนไปไหนพ้น...ไม่ยินยอมให้หยาดพิรุณต้องห่างไกลจากนภากว้างอีกต่อไป

 

 

ท้องฟ้า...จะกักขังวรุณล้ำค่าให้อยู่กับตนชั่วชีวิต

 

 

จองจำเอาไว้...ด้วยความรักที่มากล้นและหวานฉ่ำยิ่ง

 

 

...

 

 

ทุกสิ่ง...กำลังจะหลอมละลายกำแพงหนาที่เพียรก่อสร้าง

 

 

กำลังกลบฝังก้อนตะกอนเศร้าหมองที่อยู่ในใจให้จมดิ่งจนไม่อาจลอยวนขึ้นมาได้อีก

 

 

และ...แกกำลังทำให้ฉันใจอ่อน

 

 

ทำ...ให้ฉันรักแกมากขึ้นกว่าเดิม...แซนซัส

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

..TBC..

 

 

Talk…

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก //ละลายกับคำว่า Queen of Varia

 

ป๋าหวานอ่ะ คนแต่งระทวยค่า!!!

 

อีกนิดค่ะป๋า ขออีกนิ๊ดดดดดดดดดดดดดด ฉลามอ่อนยวบยาบแล้วค่ะ

 

ใกล้ตอนจบเข้าไปทุกทีแล้ว ยังไงช่วยติดตามและลุ้นกับป๋ากันด้วยนะเจ้าคะ XD

 

..โอ่งดิน

Comment

Comment:

Tweet

หวานๆๆๆๆๆๆ โอ๊ยๆๆๆน่ารักง่ะ cry cry
ชื่อดอกไม้ก็ช่างเหมาะสมกับผู้รับโดยแท้ 5555 สู้นะคะท่านโอ่งดิน ไฟท์ติ้ง!!! double wink double wink

#10 By chchompoo on 2013-04-18 10:34

โอ๊ะ 
โอ๊ะ
ซึนเดเระ
ช้ะ เจอชื่อ ดอกไม้ทำเอาไปไม่ถูกเลย

#9 By Alicer (103.7.57.18|171.99.148.74) on 2013-04-08 08:55

กรี๊ดดด ป๋าง้อซะน่ารัก น้องหลามอย่าเพิ่งยอมง่าย ๆ นะรอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ ลงเร็วนะ ๆ surprised smile รออยู่

#8 By โลโซไซตี้ on 2012-12-01 19:09

ช็อคกะชื่อดอกไ้ม้มาก...sad smile
ป๋านี่พยายามเหลือเชื่อนะ เออ สู้ๆ ถ้าจะพยายามขนาดนี้ละก็ open-mounthed smile
ปล.หลามซึนนนน น่ารักอ๊าาา
ปล2.รออ่านต่อคร้าบ รอเล่ม 3 ด้วย 555 คุณโอ่งสู้ๆ ^_^

#7 By ๛Aki๛ on 2012-11-26 00:41

หวานนนนนจนมดขึ้นคอมแล้ว >< น่ารักกันจริง
แอบเขินแทนน้องหลามอ่ะ สู้ๆนะคะ
รอตอนต่อไปไม่ไหวแล้ว

#6 By นักอ่านที่ผ่้านทางมา (103.7.57.18|110.49.243.223) on 2012-11-23 19:27

ละลายเป็นน้ำแล้วค่ะ ณ.ตอนนี้
หลามอ่ะ คืนดีกับป๋าเหอะ สงสารป๋า T T 
ป๋าน่ารักมากเลยค่ะ อ่านแล้วมัน "ฟิน!!"
ขอบคุณไรเตอร์มากเลยค่ะ ที่เขียนฟิคดีๆ แบบนี้ให้อ่าน
ปล.รอติดตามตอนต่อไปค่ะ คงไม่ Dark แล้วนะคะ = =

#5 By แม่ยก XS (103.7.57.18|110.164.92.5) on 2012-11-22 19:21

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
////เป็นลม
หวานเกินไปแล้ววววววววววว   แอร๊ยยยย  แอบเขินแทนหลามมมม
(ปล.   แอร๊ยยย  อยากสั่งสามเล่มรวด แต่ปั่นเงินไม่ทัน  พอเห็นกำหนดใหม่  อาจจะสั่งทันนะคะ^^ )

#4 By SD May on 2012-11-21 03:07

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก โหยยย หลามใจแข็งเข้าว้ายยยยยย =[]=

#3 By fangza38 (103.7.57.18|1.2.211.41) on 2012-11-20 23:51

บิดไปบิดมาด้วยความเขินนนนน
ตอนนี้อ่านแล้วอมยิ้ม บอสนายน่ารักอ่ะ! สควอจังใจแข็งไม่รอดหรอกกก
ปล.อยากได้หนังสือเร็วๆจุง-..-
ปล2.อย่าลืมD18นะฮ้าาา

#2 By PamaiPraewa on 2012-11-20 23:18

หลามงอน ป๋าง้อ น่ารักกกกกกกกกกกก
สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ big smile

#1 By Mengjie_JJ on 2012-11-20 23:06